انسان مدرن امروزی از طبیعت طرد شده است. او به سمت یک زندگی فلاکت بار و پرتنش، استنشاق هوای آلوده، نوشیدن آب های آلوده، خوردن غذاهای بی خاصیت و تن دادن به همه نوع افراط گری های بیهوده سوق داده شده است.
جان تعجب ندارد اگر تعداد بیماری های جدید و ناشناخته به سرعت در حال تزاید است و امراض و بیماری ها نوعی انتقام گیری از طبیعت انسان است. برای رهایی از این بیماری مردم به انواع داروهای مسموم کننده و کشنده شیمیایی رو آورده اند که مصرف این داروها نهایتاً به ناتوانی بیشتر بدن و مرگ تدریجی منتهی می شود.
بدین صورت است که آدمی برای رهایی از شر بیماری ها، قربانی قرص ها و داروهایی شیمیایی می شود.
در حالی ست که اگر آدمی به این واقعیت ساده پی برد که تغذیه سالم پی برد که تغذیه سالم و صحیح از مواد طبیعی تا چه حد در سلامت و تندرستی او تأثیر دارد، خود را از شر داروهای شیمیایی رها خواهد کرد.
فیلسوف بزرگ یونانی سقراط که او را پدر علم طب نیز شناخته اند می گوید: بگذار غذای تو داروی تو باشد. زیرا این واقعیتی است که غذاهای طبیعی می تواند تا حدی وسیع در پیشگیری و درمان امراض مؤثر باشد.
عصاره دانه ها و میوه های طبیعی یکی از بهترین انواع غذاهای طبیعی اند و به این دلیل که سرشار از انواع ویتامین ها، املاح معدنی و آنزیم هایی هستند که در پیشگیری و درمان بسیاری از بیماری ها مؤثراند.
در دوران تمدن جدید، آدمی با شتابی فزاینده از طبیعت فاصله می گیرد. روال زندگی او هر روز بیشتر و بیشتر غیرطبیعی و مصنوعی می شود. نتایج مرگبار این سبک زندگی هم به تدریج و آرام آرام رخ نشان می دهد.
به نظر می رسد امپراطوری امراض و بیماری همه جا در حال گسترش و نفوذ است. در حالی که هنوز گام بلندی در زمینهٔ درمان قطعی بعضی از بیماری های مهلک بشری برداشته نشده، امراض جدید و ناشناخته ای به بشر حمله ور شده اند.
از سوی دیگر انسان ها وقت و فرصت زیادی را برای درمان این بیماری ها هزینه می کنند در حالی که تقریباً هیچ نتیجه ٔ امید بخشی برایشان حاصل نشده است.
دلیل تأسف آور نهفته در پس این احوال آن است که ما به این واقعیت نیاندیشیده ایم که می توانیم درمان و سلامتی خود را به طبیعت قادر متعال بسپاریم.
ما به سادگی از نیروی حیات بخشی که دست طبیعت در گیاهان و سبزینه ها برای ما نهاده در می گذاریم. برای مثال عصاره سبزینه گندم یکی از باارزش ترین هدایایی است که دست طبیعت برای سلامتی و درمان ما به ما عرضه کرده است.
با مصرف این عصاره نه تنها می توان از شر بسیاری از بیماری های سخت و صعب العلاج رها شد بلکه می توان از بروز بسیاری از بیماری های دیگر هم پیشگیری کرد. دربارهٔ کارایی عصارهٔ جوانهٔ گندم در درمان انواع متعددی از بیماری ها موارد توفیق بسیاری در تاریخ درمان پزشکی به ثبت رسیده و تحقیقات بیشتری در این باره در سطح جهانی در حال گسترش است.
اطلاعات ارزشمندی را دربارهٔ تأثیرات درمانی ان اکسیر مؤثر گیاهی که هیچ گونه عوارضی جانبی زیان بخشی هم در برندارد را در اختیار شما خوانندگان خود می گذاریم.
آقای جرج اسمیت (15 ساله) از اهالی شهر کانزاس در ایالات متحده یک روز بر حسب اتفاق متوجه وجود یک غده متورم در گردن خود و در زیر آرواره های چپ صورتش شد. این غده تدریجاً با رشدی دردناک توأم گردید.دکتر خانوادگی ایشان فکر کرد که آقای جرج احتمالاً در قسمتی از سیستم تنفسی خود دچار مشکلی عفونی شده به همین علت غدد لنفاوی این ناحیه متورم شده اند. بعد از روزهای درمان و معالجه با داروهایی که تجویز کرده بوده تغییری در وضع بیماری پیش نیامد.
نه چیزی از اندازه غده ها و نه چیزی از درد کاسته نگردید و ناچار با پزشک متخصصی در این باره مشورت شد. او هم چیزی جدی و قابل ملاحظه در معاینات اولیه خود نیافت اما قبل از تجویز دارو توصیه کرد که از آقای اسمیت یک آزمایش خون به عمل آمد و از غدد هم نمونه برداری شود.
نتایج بررسی های آزمایشگاهی نشان داد که نه تنها غدد متشکله بدخیم و خطرناک هستند بلکه علاوه بر آن آقای اسمیت مبتلا به سرطان خون نیز هست. بدیهی است آن چه بعد از این تشخیص صورت گرفت تجویز داروهای بسیار قوی و طی روش های درمانی بسیار دشوار بود.
ابتدا بیمار تحت شیمی درمانی قرار می گرفت اما وقتی ملاحظه شد که تومورها همچون در حال بزرگتر شدن هستند، او را تحت درمان با اشعه قرار دادند. ظرف سه روز همهٔ موهای بدن او شروع به ریزش کردند و پوست صورتش به تیرگی می گرایید.
در این زمان تومور آن قدر بزرگ شده بود که دیگر حتی حرف زدن و غدا خوردن هم برای بیمار دشوار شده بود. سرطان شروع به گسترش موحش کرده بود. اکنون می شد حضور آن را در ناحیهٔ چپ گردن زیرآرواره و حتی روی گونه چپ بیمار هم به وضوح ملاحظه کرد.
عاقبت پزشکان تصمیم گرفتند که غده را بردارند. طی این دوره درمان گیج کننده، آقای اسمتی به شکل ناظری منفعل و بی تفاوت درآمده بود و همین امر سبب شد که بدون هیچ فکری به انجام عمل رضایت دهد. طی یک عمل جراحی سخت، تومور و قسمت هایی از آرواره ٔ بیمار برداشته شد. بعد از این عمل چون غذا خوردن از راه دهان برای بیمار میسر نبود یک لوله قابل ارتجاع پلاستیکی در شکم بیمار گذاشته شد. برای بهبودی زخم های عمل داروهای معینی تجویز و سپس او را از بیمارستان مرخص کردند.
اما به رغم وعده هایی که به بیمار داده شده بود نه تنها چیزی از التهاب زخم ها کاسته نشد بلکه چیزی نگذشته بود که تاول های چرکینی از زخم ها شروع به تراوش کردند.
اما اگرچه چیزی از وحشت و اضطراب آقای جرج کاسته نشده بود بلکه با این اوصاف بنابه یک میل درونی به ادامهٔ حیات، با یک دکتر مشاور جراحی پلاستیک درباره ترمیم جراحات آزمایشات پاتوبیالوژی و رادیوگرافی از قفسه سینه به عمل آمد. حاصل این آزمایشات تأیید این واقعیت تلخ و تأثرآور بود که سرطان سرتاسر ریه ها را هم فراگرفته است. دیگر هیچ دلیلی برای انجام جراحی پلاستیک نبود. پزشکان از معالجات بیشتر او دست شستند و بیمار را به امید خدا رها کردند.
این بیمار که دیگر از همهٔ معالجات و روش های درمانی وازده و درمانده شده بود یک روز برحسب اتفاق حرف هایی دربارهٔ دکتر آن ویگمور و روش درمان با عصارهٔ سبزینه گندم شنید.
همانند غریقی که در آخرین نفس ها به هر تخته پاره ای چنگ می زند تصمیم گرفت تاین روش را هم امتحان کند. در آن روزها چهرهٔ او بسیار زشت و کریه شده بود. دکتر ویگمور به شرح حال او گوش کرد و به دقت معاینه اش نمود. دقایقی برای دکتر ویگمور هم در چنگال تردید و دودلی گرفتار آمده بود که آیا چنین مورد مأیوس کننده ای را برای معالجه پذیرا شود یا نه؟ اما عاقبت در برابر درخواست های مکرر و ملتمسانهٔ بیمار قبول کرد تا او را در کلینیک خود بستری کند.
بلادرنگ یک روز پس از بستری شدن، بیمار تحت درمان با عصارهٔ جوانهٔ گندم قرار گرفت. روز اول چهار نوبت در روز و در شروع هر سه ساعت یک بار یک فنجان از عصاره به او داده شد. روز دوم، جرج از دل پیچه و احساس سرما و تب شکوه کرد. دکتر ویگمور اندکی نگران شد اما خود بیمار همچنان بر تصمیم خود بر ادامهٔ درمان استوار بود و با ملاحظه ٔ این احوال، دکتر ویگمور به درمان خود ادامه داد. روز بعد عصاره را با کمی آب درآمیخته و به بیمار دادند. روز سوم هم به همین ترتیب عصارهٔ مخلوط با آب به بیمار داده شد. عصر همان روز احساس دل پیچه و سرماخوردگی بیمار برطرف شد و درجهٔ حرارت بدنش تا حد معمول پایین آمد.
توام با رفع این عوارض اولیه، تأثیر مثبت دارو هم بر احوال مریض آشکار شد. بوی فساد و گندیگی که از زخم های چرکین بدنش استشمام می شد از بین رفت و فردای آن روز مجدداً عصارهٔ خالص و بدنش ترکیب آب به او داده شد. تقریباً یک هفته بعد از شروع درمان، به دستور دکتر ویگمور زخم های روی گردن و صورت بیمار هم هر روز با باندهایی آغشته به عصارهٔ سبزینهٔ گندم پوشانده می شد و به این ترتیب دو هفته بعد از شروع درمان تراوش چرک از زخم ها متوقف گردید.
در پایان هفته سوم پیشرفت درمان کاملاً محسوس بود. جرج شروع به حرف زدن با دیگران کرد. از میان ابرهای تیره امیدی تابش، نور امیدی در چهره اش درخشندگی یافته بود.
در پایان هفتهٔ چهارم پیشرفتی باور نکردنی در درمان بیمار حاصل شده بود. زخم های چهارده ساله ای که پیش از این قابل درمان به نظر نمی رسیدند اکنون کاملاً بهبودی یافته بودند و جرج می توانست با دهان خودش غذا بخورد.
در این احوال کمی هم به وزن او اضافه شده بود. پس از هفت هفته، هفت پاوند به وزن بدنش اضافه شده بود و دیگر نیازی به مراقبت بیمارستانی نداشت لذا در پایان این مدت بیمار از دکتر ویگمور تشکر کرد و راهی خانه اش شد.
پس از مدتی آقای اسمیت مجدداً مهیای آن شد که یک معاینه کامل پزشکی از بدن او به عمل آید. نتیجه انواع آزمایش هایی که از او به عمل آمد نشان می داد که هیچ سلول سرطانی در کل بدن او نیست. پزشکان از دیدن این نتیجه ها متعجب شده بودند و آن ها را باور نکردنی نمی دانستند اما راه دیگری هم غیر از تأیید این نتایج نداشتند. هنگامی که جرج این خبر را به دکتر ویگمور اطلاع داد حتی خود دکتر ویگمور هم شگفت زده شده بود.
چند ماه بعد وقتی یک بار دیگر جرج با دکتر ویگمور ملاقات کرد برای دکتر مشکل بود او را با احوالی که در دیدار اول با او داشت به درتسی از هم بازشناسد. جرج مقدمات عمل جراحی صورتش را فراهم کرده بود. به دکتر ویگمور گفت که سخت مشغول بازسازی خانهٔ قدیمی خود در پنسیلوانیاست و برنامه های دیگری هم برای آینده طرح ریزی کرده است. او اعتماد به نفس خود را برای سال هایی دور بعد از آن باز یافته بود.
در ماه اوت 1970 خانمی همسرش را نزد دکتر ویگمور آورد. مرد در وضعیتی دهشت بار بود. بسیار لاغر و نحیف و رنگ صورت به تیرگی گراییده بود. به دشواری خودش را روی پاهایش نگه می داشت. آن خانم در تشریح احوال شوهرش به دکتر ویگمور چنین توضیح داد که:
حدوداً یک سال پیش من شوهرم را به خاطر کم خونی و بعضی مسایل دیگری که داشت به بیمارستان بت (Beth) بردم. آزمایش های اولیه ای که از او به عمل آمد نشان داد که او به سرطان خون مبتلاست. از شنیدن این خبر هر دوی ما بهت زده شدیم چون از پزشکان متخصص شنیده بودیم که مبتلایان به این گونه سرطان حتی در بهترین شرایط مراقبت های درمانی هم، بیش از یک تا دو سال زنده نمی مانند.
شنیدن این خبر برای هر دوی ما مثل پتک سنگینی بود که از آسمان بر سر ما کوبیده شده باشد. همسرم شغل اش را از دست داد. به رغم بهترین شرایط درمانی که برای او فراهم کرده بودیم روز به روز حالش وخیم تر شد. پنج تا شش متخصص غدد (Oncologist) او را معاینه و درمان کردند اما نتیجه ای حاصل نشد. آخرین بار که می خواستم او را به بیمارستان ببرم قادر نبود روی پاهایش بایستد. دکترش پنهانی به من گفت که شوهرم به زودی خواهد مرد و من باید خودم را برای پذیرش این واقعیت آماده کنم. وقتی شوهرم متوجه اشارات دکتر نشد دیگر به کل یاز پا درآمد و در هم ریخت. با این حال عصر همان روز یکی از همسایگی دربارهٔ درمان گیاهی با عصارهٔ سبزینه گندم اطلاعاتی به من داد. شوهرم که از این همه درمان بیهوده خسته و ناامید شده نمی خواست بیش از این تحت درمان دیگری قرار گیرد اما من تصمیم گرفته ام تا آخرین نفس پای درمان او به ایستم و برای همین او را پیش شما آورده ام.
دکتر ویگمور اطلاعات کاملی دربارهٔ روش درمان با عصاره سبزینه گندم در اختیار این زن و شوهر گذاشت و توصیه کرد که این درمان را در خانه صورت دهند. حتی او هم به نتیجهٔ کار در مورد این بیمار چندان خوش بین نبود.
در روز 19 ژوییه سال 1971 اتومبیلی مقابل بیمارستان دکتر ویگمور توقف کرد. مردی میان سال از آن پیاده شد و با چابکی پله های ورودی بیمارستان را پیمود و وقتی به دکتر ویگمور رسید دست او را به گرمی فشرد. بعد پسید: مرا می شناسید؟.
دکتر ویگمور او را نمی شناخت. چهرهٔ او به قدری تغییر کرده بود که امکان نداشت دکتر او را به یاد آورد. بنابراین پیش از آن که دکتر حرفی بگوید ادامه داد: پاییز گذشته همسرم مرا برای درمان سرطان خون پیش آورد. در آن موقع برای من حتی ایستادن روی پاهای خودم هم دشوار بود. من همان بیمارم . اینک این دکتر ویگمور بود که برای به یاد آوردن چهره او به ذهنش فشار می آورد و هرچه می کرد نمی توانست دربارهٔ حرف های او یقینی حاصل کند. تفاوت های زیادی بین آن مرد زار و نحیف با این مرد سالم و بشاشی که اینک پیش روی او ایستاده بود وجود داشت. این جا مردی در برابر چشم های او بود که تندرستی و شادابی از چهره اش می بارید.
آن مرد ادامه داستانش را برای دکتر ویگمور این گونه تعریف کرد: بعد از دیدار اولیه ای که با شما داشتیم من و زنم به خانه برگشتیم. همسرم مقداری دانهٔ گندم در باغچهٔ حیات خانه مان کاشت و درست از یک هفته بعد من درمان با عصارهٔ سبزینهٔ گندم را با کمک همسرم آغاز کردم. مطابق دستور شما هر روز در چهار نوبت یک فنجان از عصاره را می خوردم. به تدریج احساس کردم که حالم بهتر می شود. بعد از شش ماه احساس سلامتی کامل می کردم. در بیستم ژانویه امسال من و همسرم دوباره به بیمارستان بت رفتیم تا یک بار دیگر از بدنم معاینه سراسری انجام شود. همهٔ پزشکانی که قبلاً در معاینه و درمان من مشارکت داشتند از دیدن من یکه خوردند. آن ها با دقت و کنجکاوی بسیار همهٔ نتایج آزمایشات مرا بررسی کردند. معلوم بود نمی توانستند باور کنند که من زنده و سالم پیش رویشان ایستاده ام. با این وصف هیچ کدام از من نپرسیدند که من چگونه از شر سرطان خون رها شده ام.
چهار ماه بعد وقتی این مرد دوباره با دکتر ویگمور ملاقات کرد معلوم بود که در سلامت کامل است. کم ترین اثری از سرطان در سرتاسر بدن او مشاهده نشده بود. طی این چهار ماه پنج دکتر متخصص سرطان او را معاینه کرده بودند اما نتوانسته بودند دریابند که این بیمار چگونه از چنگ سرطان خون گریخته و زنده مانده است. از لحاظ پزشکی قویاً ثابت شده که سرطان خون به هیچ وجه قابل درمان نیست. اما در واقع آن چه پزشکان در بررسی های خود لحاظ نکرده بودند این واقعیت بود که برای طبیعت قادر متعال وقوع هیچ امری ناممکن نیست.
هر دو موردی که در بالا روایت شد رویدادهایی واقعی بودند. اکسیر سبزینهٔ گندم دارویی برای شفای همهٔ دردهاست. این اکسیر تاکنون بیماران بسیاری را از چنگال مرگ رهانیده است.
پیش از آن که به تفصیل دربارهٔ این اکسیر توضیح دهیم لازم است مقدمتاً به چند مطلب مهم در این رابطه اشاراتی داشته باشیم. در بدن هر انسان زنده به طور طبیعی نیرویی هست که می تواند از بروز بیماری ها در بدن پیشگیری کرده و یا با امراض مقابله کند. حال سؤال اساسی این است که چه چیز باعث عدم کارایی و ضعف این نیرو می شد.
امروزه برای همگام مسلم شده که پیش گیری بهتر از درمان است و این واقعیت در طول تاریخ همیشه به اثبات رسیده است. اگر هر کدام از ما ابنأ بشر بخواهیم در طول طبیعی عمرمان سالم و تندرست باشیم کافی است که فقط از چند قانون ساده طبیعت پیروی کنیم. این قواعد ساده اما بسیار با اهمیت نکاتی هستند که ما باید در زندگی روزمره و عادات غذایی خود از آن ها پیروی کنیم.
روش درمان با عصارهٔ سبزینهٔ گندم بی نتیجه خواهد بود اگر توأم با آن تغییرات لازم در عادات روزمره و نحوهٔ تغذیه ما صورت نگیرد. حتی اگر پس از شفایابی با این روش باز هم به عادات زیان بار قبلی بازگشته شود، حاصل همهٔ تلاشی که در این مورد به خرج رفته از بین خواهد رفت.
